By continuing your visit to this site, you accept the use of cookies and writing. Latour-Marliac.com uses cookies to improve our website and our services. This allows us to offer a better service. close


  • Monsieur Latour-Marliac, his nursey and Claude Monet

    The nursery was founded in 1875 by Joseph Bory Latour-Marliac for the propagation, cultivation and commercialization of hardy water lilies. Prior to setting up his nursery, Latour-Marliac had found a way to hybridize hardy water lilies through a process that remains mysterious. There was a need, for at the time the only hardy water lily in Europe was a white one. By crossing this white variety with other wild varieties he obtained from North America and elsewhere, Latour-Marliac was ultimately able to build a collection of water lilies whose palette ranged from delicate yellow to fuscia and deep red. 

    By 1889 Latour-Marliac felt that his collection was significant enough to exhibit at the World's Fair in Paris that year, and so his new-fangled plants were unveiled along with the Eiffel Tower. Installed in the water gardens in front of the Trocadéro, the hybrids were a sensation and won first prize in their category. More importantly, however, they caught the eye of the painter, Claude Monet. Monet saw the plants as a marvel and would later become captivated by them. Soon after this experience at the Trocdéro, Monet bought the property in Giverny, which he had been renting, and began to build his jardin d'eau, or water garden.

    Un des panneaux des Nymphéas exposés au Musée de l'Orangerie à Paris

    Once the pond at Giverny was completed, Monet ordered a quantity of water lilies from Latour-Marliac, which orders are still on site in our archive. It was these lilies that became the subject of the famous paintings, Les Nymphéas, now on display at the Orangerie Museum in Paris. Surprisingly, little or no mention of Latour-Marliac's role in the creation of those paintings is mentioned in the historical works that pertain to Monet's most famous paintings. Yet arguably Monet was painting more than just pretty flowers - he was capturing on canvas a botanical novelty, and his paintings are among the first record of non-white water lilies growing in Europe. 

    We owe a debt, therefore, to Joseph Bory Latour-Marliac not just for the beautiful water lilies that we can enjoy in our gardens, but for the inspiration he gave to his friend, Claude Monet. Ultimately, it was the two men together who made the nation of France, without doubt, the birthplace of the water lily.

    Latour-Marliac was born in 1830 in Granges-sur-Lot, just a few minutes down the road from Le Temple-sur-Lot, where he would build his nursery. His father was a farmer and a naturalist, and the family owned a large estate. It was to this estate that he would return from Paris, after abandoning his studies in law. Upon his return, his attention turned to horticulture and he set about developing the largest collection of bamboo in Europe. Two varieties that he introduced still carry his name : Phyllostachys bambusoides 'Marliacea' and Phyllostachys nigra 'Boryana'. 

    When Latour-Marliac died, in 1911, his descendants maintained the nursery in Le Temple-sur-Lot. His daughter, Angéle, married Maurice Laydeker, and the two continued to operate the nursery until after World War II, when their children took over. From the 1950s through to 1991, the Laydeker family administered the business from Bordeaux, and a local family, the Maurels, managed day-to-day operations. In 1991, the Laydekers sold the nursery to Stapeley Water Gardens of Great Britain, which was founded by Ray Davies. Mr. Davies and his wife, Barbara, personally undertook a massive restoration effort, adding many new features to the property. During the Davies' tenure a number of energetic managers contributed to the site, among them Chris Farmer, Karine Belotti, Charles Overton and Sylvie Benedetti.

    In 2007 Robert Sheldon acquired the nursery. Sheldon, of American origin, has a long personal and professional experience with water lilies and water gardening. He is also a passionate entrepreneur and scholar of entrepreneurship, holding an MBA from the FW Olin School of Business at Babson College and a Ph.D. in Organisation Science from Sciences Po Paris. Sheldon spends the winter in Paris where he is a professor, and the summer in Le Temple-sur-Lot among the water lilies. 

    Latour-Marliac's success since 2007 and its bright future are the result of efforts made by its young and dedicated management team : Charlotte Rousseau, General Manager; Marc Echternach, Production Manager; Jaime Salazar, Head Gardener and Martin Howard, Head Chef at Café Marliacea.

  • Eine eindrucksvolle Geschichte, die noch nicht erzählt worden ist

    Die Gärtnerei wurde 1875 von Joseph Bory Latour-Marliac gegründet, um winterfeste Seerosen zu züchten, anzubauen und zu verkaufen. Schon vor dem Aufbau der Gärtnerei hatte Latour-Marliac eine Methode zur Kreuzung von Seerosen gefunden, eine Methode, die bis heute nicht bekannt ist. Es bestand ein Bedarf, denn bis dahin gab es in Europa nur eine weiße Art. Indem Latour-Marliac die weiße Art mit wilden Arten aus Nordamerika und anderen Gegenden kreuzte, konnte er schließlich eine Kollektion von Seerosen aufbauen, deren Farben von delikatem Gelb über Fuchsia bis Tiefrot rangieren. 

    1889 meinte Latour-Marliac, dass seine Kollektion bedeutend genug war, um sie in diesem Jahr auf der Weltausstellung in Paris zu zeigen; und so wurden seine neuartigen Pflanzen gleichzeitig mit dem Eiffelturm enthüllt. Sie wurden in den Wassergärten in Bagatelle ausgestellt, waren eine Sensation und gewannen den ersten Preis in ihrer Kategorie. Wichtiger war jedoch, dass sie das Auge des Malers Claude Monet fesselten. Monet sah in ihnen ein Wunderwerk und wurde von ihnen gefangen genommen. Sein Erlebnis in Bagatelle inspirierte ihn zur Anlage seines Wassergartens in Giverny.

    Un des panneaux des Nymphéas exposés au Musée de l'Orangerie à Paris

    Sobald der Teich in Giverny fertig gestellt war, bestellte Monet zahlreiche Seerosen von Latour-Marliac. Die Bestellungen befinden sich im Archiv unserer Anlage. Diese Seerosen wurden der Gegenstand der berühmten Gemälde Les Nympheas, die nun in dem Musée de L'Orangerie in Paris ausgestellt sind. Erstaunlicherweise wird die Rolle von Latour-Marliac für die Entstehung dieser Gemälde in den Fachbüchern zu Monets berühmtesten Bildern kaum oder gar nicht erwähnt. Aber Monet malte mehr als schöne Blumen, er hielt eine botanische Neuheit auf der Leinwand fest, und seine Bilder gehören zu den ersten Zeugnissen farbiger Seerosen in Europa. Wir verdanken also Latour-Marliac nicht nur die schönen Seerosen in unseren Gärten, sondern auch die Inspiration seines Freundes Claude Monet. Diese beiden Männer machten also Frankreich zum Geburtsort der farbigen Seerosen. 

    Latour-Marliac wurde 1830 in Granges-sur-Lot geboren, wenige Minuten von Le Temple-sur-Lot, wo er später seine Gärtnerei aufbaute. Sein Vater war Landwirt und Naturforscher, die Familie besaß ein großes Gut. Auf dieses Gut kehrte Latour-Marliac zurück, nachdem er sein Jurastudium in Paris abgebrochen hatte. Nach seiner Rückkehr begann er sich für Gartenbau zu interessieren und pflanzte die größte Vielfalt von Bambusarten in Europa an. Es existieren immer noch viele Arten auf dem Gelände von Latour-Marliac. Den Seerosen galt sein weiteres Interesse. 

    Nach Latour-Marliacs Tod im Jahr 1911 führten seine Nachkommen die Gärtnerei in Le Temple-sur-Lot weiter. Seine Tochter Angéle und ihr Mann Maurice Laydecker erhielten und pflegten die Anlage sorgfältig, bis ihre Kinder sie nach dem Zweiten Weltkrieg übernahmen. 1991 wurde sie von Ray Davies erworben, der Stapeley Water Gardens of Great Britain gegründet hatte. Ray Davies und seine Frau Barbara restaurierten die Anlage sehr gründlich und fügten zahlreiche neue Akzente hinzu, so den Laden, das Gewächshaus und den Brunnen. Außerdem öffneten sie die Gärtnerei und den Park für die Öffentlichkeit. Unter ihrer Regie haben einige sehr tüchtige Manager zur Erhaltung und Verbesserung der Anlage beigetragen wie Chris Farmer, Karine Belotti und Sylvie Benedetti. Über 100 Jahre haben alle diese Menschen Latour-Marliacs Erbe mit Hingabe und Einsatz gepflegt und erhalten.

    2007 erwarb Robert Sheldon Gärtnerei und Park. Robert Sheldon wuchs in den USA auf und hat viel Erfahrung mit Seerosen und Gartenteichen gesammelt, da er eine Firma für spezielle Gartengestaltung in den USA unterhielt und im Jahr 2000 eine der ersten Internet- Firmen für Wassergärten gründete. Er hat einen MBA (Master of Business and Administration) an der F. W. Olin Graduate School of Business am Babson College in Massachusetts, USA, erworben. Seit 2003 lebt er in Frankreich, um an seiner Promotion im Bereich internationale Wirtschaft an der Universität Sciences Po in Paris zu arbeiten. Er hat Marketing und Unternehmertum an der Sorbonne und an der HEC (Ecole des Hautes Etudes Commerciales) gelehrt. 

    Robert Sheldon ist sich der historischen Bedeutung der Anlage von Latour- Marliac in Le Temple-sur-Lot bewusst. Er wird sie weiterhin pflegen, restaurieren und verbessern. Durch einen neuen Katalog und eine Website zum Kauf per Internet wird er Latour-Marliac, seine Geschichte, seine Seerosen und das Zubehör weltweit bekannt machen.

  • Ο κ Latour-Marliac, φυτώριο του και Κλοντ Μονέ

    Ο παιδικός σταθμός ιδρύθηκε το 1875 από τον Joseph Bory Latour-Marliac για διάδοση, την καλλιέργεια και την εμπορία των σκληραγωγημένο νούφαρα. Πριν από τη δημιουργία του φυτωρίου, Latour-Marliac είχε βρει έναν τρόπο για να υβριδοποιηθούν νούφαρα μέσω μιας διαδικασίας που έχει παραμείνει μυστήριο. Η ανάγκη υπήρχε για εκείνη τη στιγμή, αποτελεί τη μόνη βιώσιμη νούφαρο στην Ευρώπη ήταν ένα άσπρο νούφαρο. Με τη διέλευση αυτήν τη λευκή ποικιλία με άλλες άγριες ποικιλίες των οποίων η καταγωγή του ήταν από την Αμερική και αλλού, Latour-Marliac ήταν άμεσα σε θέση να οικοδομήσουμε μια συλλογή από νούφαρα οποίων η παλέτα κυμαίνονταν από λεπτό κίτρινο-φούξια μέχρι σε βαθύ κόκκινο. 

    Το 1889, Latour-Marliac είχαν την αίσθηση ότι η συλλογή του ήταν αρκετά σημαντική ώστε να παρουσιαστούν στο Παρίσι Παγκόσμια Έκθεση του ίδιου έτους? Επίσης τα φυτά ενός νέου είδους που παρουσιάστηκαν κατά μήκος τον Πύργο του Άιφελ. Εγκατεστημένο στους κήπους του νερού μπροστά από το Τροκαντερό, υβριδικό κρίνοι ήταν μια αίσθηση και έλαβε το πρώτο βραβείο στην κατηγορία τους. Το πιο σημαντικό, τράβηξε την προσοχή του ζωγράφου Κλοντ Μονέ που ήταν καταπληκτικός και καθήλωσε. Ήταν αυτή η εμπειρία που ενέπνευσε το Τροκαντερό, όταν έχτισε το νερό στον κήπο του στο Giverny.

    Un des panneaux des Nymphéas exposés au Musée de l'Orangerie à Paris

    Μόλις η λίμνη στο Giverny ολοκληρώθηκε, Μονέ διέταξε μια μεγάλη ποσότητα νούφαρα σε Latour-Marliac? εντολές αγοράς είναι ακόμη στα αρχεία μας. Αυτά τα ίδια νούφαρα, που επρόκειτο να γίνει το αντικείμενο διάσημα έργα του, τα Νούφαρα, που σήμερα εκτίθενται στο Μουσείο Orangerie στο Παρίσι. Είναι εκπληκτικό να σημειωθεί ιστορικά έργα που σχετίζονται με τα πιο διάσημα έργα του Κλοντ Μονέ, κάνει λίγη ή καμία αναφορά Latour-Marliac ρόλο στη δημιουργία τους. Ωστόσο, μπορεί κανείς να υποστηρίξει την ιδέα ότι ζωγράφισε Κλοντ Μονέ κάτι περισσότερο από όμορφα λουλούδια - κατάφερε να συλλάβει σε καμβά ένα βοτανικό καινοτομία, και οι πίνακές του είναι από τις πρώτες αναφορές του κρίνο λευκό νερό πιέζει μη Ευρώπης. 

    Είμαστε υπόχρεοι στον Ιωσήφ Bory Latour-Marliac όχι μόνο για τα όμορφα νούφαρα που μπορούμε να απολαύσουμε στους κήπους μας, αλλά και για το ρόλο του εμπνευστή έπαιξε με τον φίλο του Κλοντ Μονέ. Τελικά, αν και οι δύο άνδρες ήταν μαζί, η οποία έκανε τη Γαλλία, χωρίς αμφιβολία, τη γενέτειρα του nymphaeas.

    Latour-Marliac, γεννήθηκε το 1830 στο Granges-sur-Lot, λίγα λεπτά κάτω από το δρόμο από το ναό-sur-Lot, όπου θα έχτιζε φυτώριο του. Ο πατέρας του ήταν αγρότης και φυσιοδίφης, και η οικογένεια ανήκει ένα ακίνητο, όπου η ευρεία Marliac Latour ήταν να επιστρέψει από το Παρίσι, αφού εγκατέλειψε τις νομικές σπουδές. Με την επιστροφή του, η προσοχή του στράφηκε στην κηπουρική και ο ίδιος άρχισε να εργάζεται για την ανάπτυξη της ευρύτερης συλλογή του μπαμπού στην Ευρώπη. Δύο ποικιλίες που εισήγαγε ακόμα φέρει το όνομά του: Phyllostachys bambusoides «Marliacea» και Phyllostachys nigra «Boryana». Εξακολουθούν να υπάρχουν πολλές ποικιλίες του μπαμπού στην περιοχή φυτώριο. Νούφαρα και στη συνέχεια ήρθε τα υπόλοιπα είναι ιστορία. 

    Όταν Latour-Marliac πέθανε το 1911, οι απόγονοί του διατήρησαν το φυτώριο στο Ναό-sur-Lot. Η κόρη του, η Αγγέλα, παντρεμένος Maurice Laydeker, και οι δύο διατηρήσει την περιοχή όπου συνέχισε να εργάζεται μέχρι μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν τα παιδιά τους ανέλαβε την υπόθεση. Τα έτη 1950 έως 1991, η οικογένεια διαχειρίζεται την επιχείρησή Laydeker της από το Μπορντό και μια τοπική οικογένεια, Maurel, οδήγησε τις επιχειρήσεις από μέρα σε μέρα. Το 1991 το ακίνητο αγοράστηκε από το Βρετανικό Stapeley Water Gardens, που είχε ιδρυθεί από τον Ray Davies. Ray Davies και η σύζυγός του, Μπάρμπαρα, δεσμεύτηκε προσωπικά μια τεράστια προσπάθεια αποκατάστασης και πρόσθεσε πολλά νέα χαρακτηριστικά στο ακίνητο. Κατά την περίοδο κατοχής της Davies, μια σειρά ενεργητικών σκηνοθέτες, μεταξύ των οποίων και ο Chris Farmer, Karine Belotti και Sylvie Benedetti Charles Overton.

    Το 2007, το φυτώριο αποκτήθηκε από τον Robert Sheldon. Sheldon, αμερικανικής προέλευσης, έχει μια μακρά ιστορία από νούφαρα και τους κήπους του νερού. Είναι επίσης ένας παθιασμένος επιχειρηματίας και ένας μελετητής της επιχειρηματικότητας, με ΜΒΑ από το FW Olin Graduate School of Business στο Babson College και το διδακτορικό του στο Sciences Po στο Παρίσι στην Κοινωνιολογία της Οργανισμοί. Ο κ Sheldon πέρασε τον χειμώνα στο Παρίσι, όπου είναι καθηγητής και ήταν στο Ναό-sur-Lot μεταξύ νούφαρα. 

    Η αυξανόμενη επιτυχία των Latour-Marliac από το 2007 και πολλά υποσχόμενο μέλλον του είναι το αποτέλεσμα των προσπαθειών που καταβάλλονται από την ομάδα διαχείρισης του, τους νέους και ειδικά Charlotte Rousseau, διευθυντής? Marc Echternach, Διευθυντής Παραγωγής? Ο Jaime Salazar, Επικεφαλής Κηπουρός και Μάρτιν Χάουαρντ, καφέ Κουκ Marliacea.

  • Sr. Latour-Marliac, su vivero y Claude Monet

    El semillero fue fundado en 1875 por Joseph Bory Latour-Marliac para la propagación, la cultivación, y la comercialización de nenúfares rústicos. Antes de organizar su semillero, Latour-Marliac había descubierto la manera de hacer hibridaciones de nenúfares por un método que quedó misterioso. La necesidad existía ya que, en esta época, el único nenúfar resistente de Europa era un nenúfar blanco. Haciendo cruces de esta variedad blanca con otras variedades salvajes de América y de otras partes, Latour-Marliac fue ya capaz de construir una colección de nenúfares cuya paleta iba de un amarillo delicado hasta fucsia y rojo intenso.

    En 1889, Latour-Marliac tuvo el sentimiento que su colección era suficientemente importante para poder presentarla a la Exposición Universal de París este mismo año; así sus plantas de un género nuevo fueron reveladas al mismo tiempo que la Tour Eiffel. Instalados en los jardines de estanques acuáticos frente al Trocadero, los nenúfares híbridos causaron sensación y consiguieron el primer precio de su categoría. Aún más importante, atrajeron la mirada del pintor Claude Monet que quedó maravillado al verlos y lo encantaron. Fue esta experiencia del Trocaderoque lo inspiró cuando construyó su jardín de estanques de agua en Giverny.

    Un des panneaux des Nymphéas exposés au Musée de l'Orangerie à Paris

    Une fois que l'étang de Giverny fut terminé, Claude Monet commanda une grande quantité de nénuphars à Latour-Marliac ; les bons de commande figurent toujours dans nos archives. Ce sont ces mêmes nénuphars qui devaient devenir le sujet de ses célèbres toiles, les Nymphéas, aujourd'hui exposés au Musée de l'Orangerie de Paris. On peut s'étonner de constater dans les ouvrages historiques relatifs aux toiles les plus célèbres de Claude Monet, qu'il n'est fait que peu ou aucune mention du rôle de Latour-Marliac dans leur création. On peut pourtant soutenir l'idée que Claude MonUna vez el estanque de Giverny terminado, Claude Monet le pidió una gran cantidad de nenúfares a Latour-Marliac; los recibos de mando aún aparecen en nuestros archivos. Son estos mismos nenúfares que debían volverse en el sujeto de sus lienzos famosos, Les Nympheas, hoy expuestos en el Museo de l’Orangerie de París. Podemos asombrarnos al notar que en las obras históricas relativas a los lienzos los más conocidos de Claude Monet, es poco mencionada la función de Latour-Marliac en su creación. Podemos sin embargo mantener la idea que Claude Monet pintó más que simplemente bellas flores, consiguió captar en su tela una novedad botánica y sus lienzos figuran entre las primeras menciones de nenúfares de agua, no blancos, que crecen en Europa. Somos los deudores de Joseph Bory Latour-Marliac no solamente por los magníficos nenúfares con los cuales podemos aprovechar en nuestros jardines, pero también por la función de inspirador que representó para su amigo Claude Monet. Finalmente, fueron estos dos personajes, juntos, quienes hicieron de Francia, seguramente, el lugar de nacimiento de las nymphaeas.

    Latour-Marliac nacio en 1830 en Granges sur Lot, a pocos minutos de Le Temple sur Lot, en donde debia construir su semillero. Su padre era granjero y naturalista allá, y la familia poseia una gran propiedad en la cual Latour-Marliac debia venir al regresar de Paris, despues de haber abandonado sus estudios de derecho. A su regreso, se dirigio hacia horticultura y se puso a trabajar para desarrollar la coleccion de bambues la mas grande de Europa. Quedan hoy en dia muchas variedades de bambues en el sitio del semillero. Los nenufares llegaron despues. 

    En 1991, la propiedad fue comprada por los Stapeley Water Gardens británicos, quienes habían sido fundados por Ray Davies. Ray Davies y su esposa, Barbara, emprendieron personalmente un esfuerzo masivo de restauración y le añadieron numerosas características nuevas, entre las cuales una tienda, un invernadero y una fuente, a la propiedad que fueron los primeros en abrir para el público. Durante el período de pertenencia de los Davies, numerosos directores enérgicos, entre los cuales Chris Farmer, Karine Belotti y Sylvie Benedetti, le procuraron su contribución al sitio. Durante los últimos 100 años, todos estos personajes se preocuparon, con pasión y dedicación, por preservar la herencia de Latour-Marliac.

    En 2007, el semillero es de nuevo comprado, por Robert Sheldon. Robert Sheldon, de origen americana, tiene una larga experiencia con los nenúfares y con jardines acuáticos. Particularmente, lanzó en Estados Unidos una empresa especializada en el paisajismo y fundó en el año 2000 una de las primeras empresas de jardinería acuática en linea. Vive en Francia desde hace 4 años, durante los cuales trabajo su tesis de Asuntos internacionales en el Instituto de Estudios Políticos de París. Además, fue profesor de marketing y para empresarios, en La Sorbonne y H.E.C, y también tiene un M.B.A obtuvo en la F.W Olin Graduate School of Business en el Babson College de Massachussets. 

    Consciente de su importancia histórica, Robert Sheldon se comprometió a seguir restaurando, preservando y mejorando el sitio de Le Temple sur Lot; trabaja para darle a Latour-Marliac, a su historia, a sus nenúfares y a sus productos, una dimensión internacional, gracias a su nuevo catálogo y a su sitio Internet que le darán la posibilidad de hacer un comercio en línea.

  • SIR-LATOUR MARLIAC、保育園とクロード・モネ

    保育所は、丈夫なスイレンの伝播、栽培や商品化のためにジョセフ・Boryラトゥール-Marliacによって1875年に設立されました。彼の保育園を設定する前に、ラトゥール-Marliacは謎のままであるプロセスによってスイレンをハイブリダイズする方法を発見しました。必要性はその時のために存在していた、ヨーロッパで唯一の耐久性スイレン、白い睡蓮ました。原点アメリカからだったし、他の場所で他の野生種で、このホワイト多様性を交配することにより、ラトゥール-Marliacはすぐにパレットアップフクシアする繊細な黄色の範囲であった睡蓮のコレクションを構築することができました深い赤で. 

    1889年、ラトゥール-Marliacは彼のコレクションは、その年のパリ万国博覧会で発表されるのに十分に有意であったことを感じていました。彼らはエッフェル塔に沿って発表された新しい種類の植物も。トロカデロの前に水の庭園に設置し、ハイブリッドユリは感覚であり、そのカテゴリーの最初の賞を得ました。さらに重要なのは、彼らは驚いた画家クロード・モネの目を引いたと魅了を開催しました。それは彼がジヴェルニーの彼の水の庭を造ったときトロカデロに影響を与えた。この経験でした.

    Un des panneaux des Nymphéas exposés au Musée de l'Orangerie à Paris

    ジヴェルニーにある池が完成した後は、モネは、ラトゥール、Marliacで睡蓮を大量に注文しました。購入注文は、我々のアーカイブに残っています。パリのオランジュリー美術館で展示中、彼の有名な絵画、睡蓮の対象となることがあったこれらの同じ睡蓮。それは、作成中のラトゥール-Marliacの役割のほとんど、あるいは全く言及して、クロード・モネ最も有名な絵画に関連した歴史的な作品に注意することは驚くべきことです。しかし、一つはクロード・モネがちょうどきれいな花よりも塗装という考えを支持することができます - 彼はキャンバスに植物ノベルティをキャプチャするために管理され、彼の絵画は、最初の間にある非ヨーロッパを押しユリ白い水の言及します. 

    我々は我々の庭園で楽しむことができる美しいスイレンのためだけでなく、彼は彼の友人クロード・モネと遊んINSPIRERの役割のためだけでなく、ジョセフ・Boryラトゥール-Marliacにお世話になっています。最終的には、二人の男は、間違いなく、フランスを行っている、一緒にnymphaeasの発祥の地であったが.

    Marliac - ラトゥールはグランジュシュルロット、彼は彼の保育園を建設する寺シュルロットから道を数分で1830年に生まれました。彼の父は農夫と博物学であり、家族はワイドMarliacラトゥールは彼の法の研究を放棄した後、パリから返すようにした財産を所有していました。彼のリターンで、彼の注意は園芸になって、彼はヨーロッパで竹の最も広いコレクションを開発するために動作するように設定します。マダケ「Marliacea'とクロチク「Boryana':彼はまだ彼の名前を負担導入された2つの品種。まだ保育園サイト上の竹の多くの品種があります。スイレン、その後、残りは歴史である来ました. 

    Marliac-ラトゥールは、1911年に亡くなったとき、彼の子孫が寺院・シュル・ロットで保育園を維持しました。彼の娘、アンジェラは、モーリスLaydekerと結婚し、両方の子供たちがケースを引き継いだとき、彼らは、第二次世界大戦後まで仕事を続けサイトを保存しました。年1991年から1950年、家族はボルドーや地元の家族、モレルから事業Laydekerを管理し、日々業務を主導しました。 1991年にプロパティは、レイ・デイヴィスによって設立された英国のStapeleyウォーターガーデン、買収されました。レイ・デイヴィスと彼の妻、バーバラは、個人的に大規模な修復作業に着手し、プロパティに多くの新機能を追加しました。デイヴィス、精力的な取締役の数、それらの間のクリス・ファーマー、カリーヌBelottiとシルヴィ・ベネデッティチャールズオバートンの所有期間中.

    2007年には、保育所は、ロバート・シェルドンに買収されました。シェルドンは、アメリカの起源の、スイレン、水の庭園の長い歴史を持っています。また、バブソン大学と組織の社会学における科学ポーパリで彼の博士課程のビジネスのFWオリン大学院でMBAを持つ情熱的な起業家と起業家精神の学者、です。氏シェルドンは、彼が教授であるパリで冬を過ごし、スイレンの間で寺シュルロットにありました. 

    2007年ラトゥール-Marliacの成長の成功とその将来性は、その経営陣、若くて専用シャーロットルソー、マネージャーの努力の結果です。マルクエヒテルナッハ、プロダクションマネージャー。ハイメ・サラザール、ヘッドガーデナーとマーティン・ハワード、コーヒークックMarliacea.

  • Monsieur Latour-Marliac, sa pépinière et Claude Monet

    La pépinière fut fondée en 1875 par Joseph Bory Latour-Marliac pour la propagation, la culture et la commercialisation de nénuphars rustiques. Avant de mettre en place sa pépinière, Latour-Marliac avait trouvé une manière d'hybrider les nénuphars par un procédé qui est resté mystérieux. Le besoin existait car, à cette époque, le seul nénuphar résistant d'Europe était un nénuphar blanc. En croisant cette variété blanche avec d'autres variétés sauvages dont l'origine était d'Amérique et d'ailleurs, Latour-Marliac fut tout de suite capable de construire une collection de nénuphars dont la palette allait d'un jaune délicat au fuchsia jusqu'au rouge intense. 

    En 1889, Latour-Marliac eut le sentiment que sa collection était assez importante pour être présentée à l'Exposition Universelle de Paris cette année-là ; aussi ses plantes d'un nouveau genre furent-elles dévoilées en même temps que la Tour Eiffel. Installés dans les jardins d'eau devant le Trocadéro, les nénuphars hybrides firent sensation et obtinrent le premier prix de leur catégorie. Plus important encore, ils attirèrent l'œil du peintre Claude Monet qui en fut émerveillé et tenu sous le charme. C'est cette expérience au Trocadéro qui l'inspira lorsqu'il construisit son jardin d'eau à Giverny.

    Un des panneaux des Nymphéas exposés au Musée de l'Orangerie à Paris

    Une fois que l'étang de Giverny fut terminé, Claude Monet commanda une grande quantité de nénuphars à Latour-Marliac ; les bons de commande figurent toujours dans nos archives. Ce sont ces mêmes nénuphars qui devaient devenir le sujet de ses célèbres toiles, les Nymphéas, aujourd'hui exposés au Musée de l'Orangerie de Paris. On peut s'étonner de constater dans les ouvrages historiques relatifs aux toiles les plus célèbres de Claude Monet, qu'il n'est fait que peu ou aucune mention du rôle de Latour-Marliac dans leur création. On peut pourtant soutenir l'idée que Claude Monet peignit plus que de simples jolies fleurs - il réussit à saisir sur la toile une nouveauté botanique et ses peintures figurent parmi les premières mentions de nénuphars d'eau non-blancs poussant en Europe. 

    Nous sommes les débiteurs de Joseph Bory Latour-Marliac non seulement pour les magnifiques nénuphars dont nous pouvons jouir dans nos jardins, mais aussi pour le rôle d'inspirateur qu'il joua auprès de son ami Claude Monet. En définitive, ce furent bien les deux hommes, ensemble, qui firent de la France, sans aucun doute, le lieu de naissance des nymphaeas.

    Latour-Marliac est né en 1830 à Granges-sur-Lot, à quelques minutes sur la route du Temple-sur-Lot, où il devait bâtir sa pépinière. Son père y était fermier et naturaliste, et la famille y possédait une large propriété où Latour-Marliac devait revenir depuis Paris, après avoir abandonné ses études de droit. A son retour, son attention se tourna vers l'horticulture et il se mit au travail pour développer la collection de bambous la plus large d'Europe. Deux des variétés qu’il a introduites portent encore son nom : Phyllostachys bambusoides 'Marliacea' et Phyllostachys nigra 'Boryana'. Il y a aujourd'hui encore de nombreuses variétés de bambous sur le site de la pépinière. Les nénuphars vinrent ensuite et la suite appartient à l'Histoire. 

    Lorsque Latour-Marliac mourut, en 1911, ses descendants maintinrent la pépinière au Temple-sur-Lot. Sa fille, Angèle, épousa Maurice Laydeker, et tous deux préservèrent le site où ils continuèrent de travailler jusqu'après la Seconde Guerre Mondiale, lorsque leurs enfants reprirent l'affaire. Des années 1950 à 1991, la famille Laydeker gérait ses affaires depuis Bordeaux et une famille locale, les Maurel, menait les opérations au jour le jour. En 1991, la propriété fut achetée par les Stapeley Water Gardens britanniques, lesquels avaient été fondés par Ray Davies. Ray Davies et son épouse, Barbara, entreprirent personnellement un effort massif de restauration et ajoutèrent de nombreuses nouvelles caractéristiques à la propriété. Durant la période de propriété des Davies, un certain nombre de directeurs énergiques, parmi lesquels Chris Farmer, Karine Belotti, Charles Overton et Sylvie Benedetti.

    En 2007, la pépinière a été rachetée par Robert Sheldon. Sheldon, d'origine américaine, a une longue expérience des nénuphars et des jardins d'eau. C'est aussi un entrepreneur passionné et un érudit en esprit d'entreprise, ayant obtenu un MBA à la F.W Olin Graduate School of Business au Babson College et son doctorat à Sciences Po Paris en Sociologie des Organisations. Mr Sheldon passe l'hiver à Paris où il est professeur et l'été au Temple-sur-Lot parmi les nénuphars. 

    Le succès grandissant de Latour-Marliac depuis 2007 et son futur prometteur sont le résultat d'efforts réalisés par son équipe de direction, jeune et dédiée : Charlotte Rousseau, Gérante; Marc Echternach, Chef de Production; Jaime Salazar, Chef Jardinier et Martin Howard, Cuisinier au café Marliacea.

  • What Monet ordered

    We know from our archives that Monet placed several orders with Latour-Marliac. He placed his first order (transcribed and translated further down) in 1894. This was the year that the painter finished construction on the water garden at Giverny. Since there would have been no plants whatsoever in the pond at that time, we see that he mostly ordered aquatic plants. It is also interesting to see in this order that he purchased as many lotus as he did water lilies. Had he had better luck with the lotus, his paintings Les Nymphéas might have been Les Nelumbium!

    The 1894 Order : 

    3 Polygonum Amphibium (Water Smartweed) 
    3 Trapa Natans (Water Chestnut) 
    3 Trapa Verbenensis or Narbonensis (Horn Nut) 
    3 Arundinacea Picta (Syn. Phalaris Arundinacea Picta, Ribbon Grass) 
    3 Caltha Polypetala (Syn. Caltha Palustris, Marsh Marigold) 
    3 Carex Folliculata (Northern Long Sedge) 
    3 Eriophorum Latifolium (Broad-leaved Bog Cotton) 
    3 Eriophorum Scheuchzeri (White Cottongrass) 
    3 Hydrocotyle Bonariensis (Largeleaf Pennywort) 
    3 Hydrocotyle Vulgaris (Marsh Pennywort) 
    3 Hydropyrum Latifolium (Syn. Zizania Latifolia, Manchurian Wild Rice) 
    3 Lysimachia Vulgaris (Yellow Loosestrife) 
    3 Myriophyllum Proserpinacoides (Syn. Myriophyllum Aquaticum, Parrot Feather) 
    3 Orontium Aquaticum (Goldenclub) 
    3 Pontederia Montevidensis (Pickerel Rush) 
    3 Sagittaria Gracilis (Syn. Sagittaria Sagittifolia, Arrowhead) 
    3 Saururus Cernuus (Lizard’s tail) 
    3 Saururus Loureiroi (Syn. Saururus Chinensis, Chinese Lizard’s Tail) 
    3 Scirpus maritimus (Syn. Schoenoplectus maritimus, Saltmarsh) 
    3 Scirpus radicans (Syn. Schoenoplectus radicans) 
    3 sisyrinchium sulfureum 
    3 Typha Stenophylla (Syn. Typha Laxmannii, Laxman’s Bulrush) 
    2 Nymphaea Flava (Syn. Nymphaea ‘Mexicana’, species from Florida) 
    2 Nymphaea ‘Laydekeri Rosea’ (Latour-Marliac, 1892) Pink 
    2 Nymphaea Sulfurea Grandiflora (Latour-Marliac, 1888) Yellow 
    1 Nelumbium Album (Lotus, species) 
    1 Nelumbium Japonicum Roseum (Lotus, species) 
    1 Nelumbium Luteum (Lotus, species) 
    1 Nelumbium ‘Osiris’ (Lotus, Latour-Marliac, c. 1890) 
    1 Nelumbium Speciosum Roseum (Lotus, species) 

    Latour-Marliac also appended to the invoice some planting instructions for the lotus, likely in direct response to Monet's concerns about their hardiness : 

    "Lotus are perfectly capable of growing outdoors in the Eure departement (area of Normandy where Giverny is), as is mentioned in the catalogue. The rhizomes must be planted horizontally and carefully covered with earth in the pond where they are to be planted. They should not be placed in more than 50 cm of water." 

    In the end, Monet's lotus didn't take, but not because they weren't hardy. 

    Monet's subsequent orders were more modest, as the two transcribed below, from 1904 and 1908, indicate. 

    1904 Order : 

    1 Nymphaea 'Atropurpurea' (Latour-Marliac, 1901) Deep Red 
    1 Nymphaea 'Arethusa' (Dreer, 1902) Pink-Red 
    1 Nymphaea 'William Falconer' (Dreer, 1899) Deep Red 
    1 Nymphaea 'James Brydon' (Dreer, 1889) Deep Pink

    1908 Order : 

    6 Nephrodium Thelypteris (Syn. Thelypteris palustris, Marsh Fern)

  • Latour-Marliac's initial success and the UK market

    Latour-Marliac's presence at the World's Fair in Paris in 1889 was key in launching the water lily business. We see in the archive that throughout the the 1880s Latour-Marliac was still selling mostly bamboo, his previous areaof expertise. Monet's purchases of Latour-Marliac's lilies and his subsequentpainting of them were also important, but they would not help propel thebusiness until much later, when Monet and his works were better known.

    William Robinson

    What drove the company's early growth and ensured its survival was its loyaland enthusiastic customer base in Great Britain. William Robinson, the founderof The Garden magazine, was an early champion of Latour-Marliac, printingarticles about his latest introductions and generally educating the horticulturalpublic about hardy water lilies and the new art of their hybridisation. In 1893, he dedicated the entire volume from that year to Latour-Marliac (accessibleat left).

    ukhistoire2.gif

    Later, in 1900, when Gertrude Jekyll and Ernest Cook took over editorship of The Garden, the association with the magazine continued. Latour-Marliac would regularly write to Jekyll, then 57 years old, addressing her simply as "Mademoiselle." Jekyll was also a client, and therefore helped to spread Latour-Marliac's lilies both with the pen and the shovel.

    Latour-Marliac's network of professional gardeners also helped him solidify his foothold in the UK market. James Hudson, head gardener for Leopold deRothschild's Gunnersbury Park was a good customer and friend. He had thehonour, along with Robinson, of having a water lily named after him.

    ukhistoire3.gif

    When Latour-Marliac had his first big success with Nymphaea 'MarliaceaChromatella,' perhaps today the most famous water lily in the world, it was to Kew Gardens that he sent it first in 1887.

    ukhistoire4.gif

    Baronness Orczy (above) was another valuable advocate, friend, and client, and she helped spread the word about Latour-Marliac amongst those with great Edwardian estates and gardens. She, along with Robinson and Hudson, was the third Londoner, and the last, to have a namesake water lily.

    The result of all this activity and interest in the UK meant that by 1904, fully 75% of Latour-Marliac's business was coming from across the Channel. Other markets, such as Japan, and today France itself, have at various points over the last 135 years supported the company more than others, but it was Great Britain that did so during that most crucial time, in the very beginning

  • 1893 volume of The Garden dedicated to L-M

    THEGARDEN-1x360.jpg
    THEGARDEN-2x360.jpg
    THEGARDEN-3x360.jpg
    THEGARDEN-4x360.jpg
    THEGARDEN-5x360.jpg
    THEGARDEN-6x360.jpg

  • Latour-Marliac's 1911 obituary in the Brtitish press

    From The Garden, May 6, 1911:

    B. LATOUR-MARLIAC

    It is with sincere regret that we record the death of M. B. Latour-Marliac in hiseightieth year. {...} the lamented death of this eminent French horticulturist, whichoccurred a few weeks ago, who was one of the most painstaking hybridists of modern times. His name will ever be associated with the wonderful improvements that he attained in hybridising Water Lilies, and his work in this direction is as much appreciated in this country as in his native land. In the summer of 18–, a paper by Monsieur Latour-Marliac on "Hardy Hybrd Water Lilies" was read before the Royal Horticultural Society, a long extract of which appears in THE GARDEN, Vol. LV on March 18, 18–, together with a view of his interesting garden. M. Marliac possessed the precious gift of foresight. His successes were not attained in a day ; indeed for many years he worked with unremitting zeal and without apparent success in hybridising Nymphaeas. It was not until after a lapse of ten years that he raised a Nymphaea which showed signs of a decided break in colour, and even then he is said to have been unfortunate enough to lose the first and only seedling. However, His perseverence was finally rewarded, until at the present day many varieties and hybrids of his raising are foremost among the gems of aquatic plants. Perhaps his most noted triumph is to be seen in the race of Nymphaeas which bear his name, such, for instance, as N. Marliacea flammea, N. M. Rosea, N. M. Chromatella, while such beautiful forms as N. ignea, N. atropurpurea, N. lucida, N. odorata sulphurea grandiflora, N. robinsoniana and many others bear testimony to a useful life.

    From The Gardener's Magazine, April 29, 1911

    Written by James Hudson, who was head gardener for Leopold de Rothschild at Gunnersbury Park, as well as a long-time friend and patron of Latour-Marliac

    The Late Monsieur B. Latour-Marliac

    The death of this distinguished hybridist, whose name will always be associated with the genus Nymphaea, took place a few weeks back, at his home at Le Temple sur Lot, in the province of Lot-et-Garonne, in the south of France. It was in the raising of the many beautiful hybrids of the water lily, that now grace many a lake and pond, that M.Latour-Marliac's name came prominently before the horticultural public some 15 years or so back. Our lamented friend had worked with a definite purpose in view, and though discouraged, yet he persevered until he saw the reward of his many years of patient work. After working for ten years he saw some signs of improvement in colour,but his hopes were dashed to the ground by the loss of this seedling. Still, he went on until he scured the now well-known hybrids that were first distributed by him. Since that time, many more have been raised and put into commerce by his indefatigable labours. In recognition of his work with the nymphaea the Veitch Memorial medal was awarded to him in 1898, but as far back as 1889 he received the 'Premier Prix à l'Éxosition Universelle de France.' He left many fine forms behind him that have not yet found their way into commerce ; these seedlings will in due time be placed upon the market. The business will now be conducted by his son. His widow survives him, Madame Bory Latour-Marliac having been, and still is, a keen enthusiast in the work. Monsieur B. Latour-Marliac was elected Mayor of Temple-sur-Lot in 1893. He died at the ripe age of 80 years, but his name will live so long as the lovely water lilies he raised are to be found in cultivation. M. Latour-Marliac was, I would add, an old subscriber to the GARDENER'S MAGAZINE.

  • Latour-Marliac and Bamboo

    In the preface to his 1896 work on bamboo, The Bamboo Garden, A.B. Freeman writes, "M. Latour-Marliac, of Temple-sur-Lot, Lot-et-Garonne, France, the greatest European importer of these plants, has always been most amiably ready to furnish me with the results of his observations. »

    Few people know that before water lilies, Latour-Marliac was regarded as an innovator and expert in the domain of bamboo, and the nursery in Le Temple-sur-Lot was largely devoted to the propagation and sale of these plants until his success with water lilies was such that, in the 1890s, they took all of his time. Below right is the hand-written version of the bamboo catalogue from 1887.

    Latour-Marliac had regular and prolific correspondence with all of the bamboo enthusiasts of the time, including Eugène Mazel (below left), who was in the process of building his now-famous bamboo garden in Anduze.

    Latour-Marliac is responsible for introducing many bamboo varieties to Europe, a number of which he named. The most well-known of these are shown below. From left to right : Phyllostachys bambusoides ‘Castilloni’, Bambusa ‘Alphonse Karri’, Phyllostachys nigra ‘Boryana’ et Phyllostachys bambusoides ‘Marliac’.

    The names Latour-Marliac chose for these were not random. 'Marliac' and 'Boryana' he named after himself, but the other two varieties are named after two men who were good clients, as well as friends.

    Our archives are full of letters between the Count of Castillon and Latour-Marliac, one of which is above-left. The latter made sure that the former always had the latest varieties, and the Count, a true enthusiast, appreciated the technical detail into which Latour-Marliac went in his missives. Alphonse Karr, noted journalist from Le Figaro newspaper (above-right), was also a dedicated customer and passionate bamboo gardener, such that he was honoured with his own namesake variety as well.

    Over twenty spectacular varieties of bamboo, including the above-mentioned varieties, still grow in our botanical gardens in Le Temple-sur-Lot. A few of these exist in large stands that reach over 30 feet in height.

  • 19th c. photos of the nursery

    ANCIENNEPHOTO-4.jpg




Need help or want to place an order (in English, Spanish or Danish)?
Call us at +33 (0)5 53 01 08 05 or send us an email at